Just life...

Zoals een zaterdag hoort te zijn

Na heel wat weken niet bij mijn ouders op de boerderij te zijn geweest werd ik vanmorgen heerlijk uitgerust wakker in mijn 'oude' bedje.
De wereld was bedekt door de mist.
Ik groet mijn vader, die allang de dieren had gevoerd en samen gaan we ontbijten.
De broodbakmachine is uit het stof gehaald en wordt vandaag weer leven in geblazen :) Met wat piepen en kraken zal er vanmiddag een heerlijk geurend brood uitkomen.

Nog in mijn pyjama ga ik verder met mijn breiwerk (dat ik ruim een maand geleden was begonnen).
De kamer wordt steeds voller (door sommigen wordt ik met een scheef gezicht aangekeken dat ik aan het breien ben). M'n nichtje laat trots haar nieuwe spel zien en de ander kijkt aandachtig wat ik toch met die breipennen aan het doen ben.
Het is 11.00, dus tijd voor de koffie. Gezellig.

Als de mannen weer aan het werk gaan, blijven mijn nichtjes bij mijn moeder en mij in de huiskamer. De jongste (3 jaar) heeft haar zangtalent ontdekt en zingt me toe met haar zelfverzonnen nummers. Een glimlach op mijn gezicht.
De geur van versgebakken brood vult de kamer die langzaam weer volstroomt met volk.
Poffertjes, erwtensoep, versgebakken rijstekoekjes, vers brood, het is een luxe die de tafel vult :)

Na het eten kruip ik weer eens achter de piano die de kamer met muziek vult.
Een korte impressie van de dag welke nog geeneens voorbij is, maar waar ik al wel een voldaan gevoel over heb.
Dit is een zaterdag, zoals die hoort te zijn :)

Today

Piep piep piep piep!! 8.00, de wekker.
Ik doe mijn ogen met moeite open. Ik heb lekker geslapen, maar mijn neus voelt koud aan.
Shit de verwarming doet het weer eens niet! :s (lees 12 graden)
Langzaam schuif ik vanuit mijn bed het gordijn een klein beetje open om te zien wat voor weer het is.
Tot mijn verbazing is de wereld wit! Mijn ogen sperren zich meer open en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Ik voel me net een klein kind dat voor het eerst sneeuw ziet!
Als het net zoals gister gewoon had geregend, had ik waarschijnlijk mijn gordijn weer dicht gedaan en me nog even omgedraaid.
Maar nu sprong ik uit bed, mijn koude kamer in, kleedde me warm aan en begon een heerlijk ontbijtje te maken.
Yes, ik heb zin in deze dag!

Schaamte

'He he, eindelijk weer een berichtje', zullen sommigen denken. En ze zal zich er vast voor schamen, gezien de titel...
Uhm... nee eigenlijk niet.

Soms heb je perioden dat alles wat zich in je hoofd afspeelt, ook op papier komt. Afgelopen periode is dat bij mij echter niet het geval geweest. Ik heb zowel leuke als minder leuke dingen meegemaakt, genoeg om uren door te blijven schrijven... Maar ik heb besloten om achterhaalde verhalen niet neer te zetten (tenzij ze op dat moment weer naar boven komen, maar dat is weer wat anders), maar gewoon, wat ik nu meemaak/ wat me nu bezighoudt.
En de dag van gister hoort daar ook nog bij.

Gisteravond zat ik in de trein naar Amersfoort tegenover een man rond de 40 jaar.
Hij zat een boek te lezen: 'praten met mijn puber'. Op de voorkant stond zo'n vrouw (soort van Sonja Bakker) die het wel en wee even zou vertellen over hoe je met je puber om moet gaan.
Het was echter toeval dat ik de titel kon lezen. Waarschijnlijk was ik de enige in de coupe die dat kon.
De betreffende man hield namelijk constant zijn hand (onopvallend) over de titel van het boek.

Als hij even nadacht (althans, zo leek dat) en zijn boek neerlegde, kwam of zijn hand er boven op, of hij legde het boek ondersteboven, zodat je niet in een oogwenk zou kunnen zien waar het over zou aan.

Ik weet natuurlijk niet of die man zich er echt voor zou schamen, waarom lees je anders zo'n boek in de trein waar iedereen in principe mee zou kunnen lezen? Ik vind het zelfs wel stoer, dat hij de moeite neemt om zich te verdiepen in de (mogelijke) gedachten/ onderwerpen van zijn puberkind.

Maargoed, deze gedachten brachten me ook dichter bij mezelf.
Doe ik dat ook wel eens? vroeg ik mezelf af. Het antwoord was eigenlijk meteen 'ja'. Bijv. als ik de bijbel lees als ik in de trein zit. Ik doe dit zo onopvallend mogelijk. Maar waarom?
Andere momenten heb ik juist dat ik wil dat ze dingen zien/ lezen die ik doe.
Toch wel bijzonder al die gedachten, je denkt er mee de ander te kunnen sturen in zijn/ haar denken. Je denkt ze of te kunnen laten denken dat je cool bent, of je denkt ze te kunnen sturen in hun gedachten zodat ze helemaal niet over je denken. Dat is namelijk nog altijd beter dan dat ze negatief over je zouden denken, toch?

Bullshit, en toch denk ik dat iedereen zich hier mee bezig houdt.

lucht en leegte...

Al een poosje wilde ik deze blog schrijven, maar tot dus ver nog niet aan toegekomen (wel om voorgaande 2 blogs te schrijven)....hmm klinkt niet echt logisch, maargoed.
Bij deze een moment dat me inspireerde en aan het denken zette.

Ik fietste vanuit mijn stage naar huis. De zon ging langzaam onder en ik genoot van de schelle en velle kleuren die de zon weerkaatste via gebouwen.
Ik bedacht me dat het toch eigenlijk wel wonderlijk was, dat ik kon genieten.
Net zo goed had ik me kunnen ergeren dat de bovenleidingen van de trein mijn uitzicht verstoorden, dat industriegebouwen mij imponeerden en er overal nieuwe gebouwen komen. Waar zou ik de schoonheid in zien als ik met zo'n bril zou kijken?

Gelukkig was het niet zo en genoot ik.

Wel bedacht ik me, door de nieuwbouw, hoe het er vroeger uitgezien zou kunnen hebben....Of hoe het er over een aantal jaar uit zou zien. Dat kinderen die dan geboren worden niet anders weten dat hun straat en tuin een betonnenblok is....

Lucht en leegte, zegt Prediker,
lucht en leegte, alles is leegte.
Welk voordeel heeft de mense van alles wat hij heeft verworven,
al zijn moeizaam gezwoeg onder de zon?
Generaties gaan, generaties komen,
maar de aarde blijft altijd bestaan.
De zon komt op, de zon gaat onder,
en altijd snelt ze naar de plaats waar ze weer op zal gaan.
De wind waait naar het zuiden,
dan draait hij naar het noorden.
Hij waait en draait en draait,
en al draaiend waarit de wind weer terug.
Alle rivieren stromen naar de zee,
toch raakt de zee niet vol.
De rivieren keren om,
ze gaan weer naar de plaats vanwaar ze komen,
en beginnen weer opnieuw te stromen.
Alles is vermoeiend,
zozeer dat er geen woorden voor te vinden zijn.
De ogen van de mens kijken, en vinden geen rust,
zijn oren horen, en ze blijven horen.
Wat er was, zal er altijd weer zijn,
wat er is gedaan, zal altijd weer worden gedaan.
Er is niets nieuws onder de zon.
Wanneer men van iets zegt: 'Kijk, iets nieuws,'
dan is het altijd iets dat er sinds langvervlogen tijden is geweest.
De vroegere generaties zijn vergeten,
en ook de komende zullen weer worden vergeten.

prediker 1  NBV.

Heaven's King

Het volgende lied zongen we vanmorgen in de kerk.
Ik werd er helemaal enthousiast van :)
T zette me meteen aan het denken wat ik met mijn leven wil.
De voorganger vertelde dat hij en zijn vrouw onderdak geven aan 5 pleegkinderen.
Soms, als ik door een juppenwijk hier in amersfoort loop en een villa zie staan, dan verlang ik ook naar zo'n groot huis met veel kinderen.
Maar wat kan ik daar nu al mee? niets... alleen dromen. Maar wat zou ik daar nu mee kunnen doen?
Opleiding afmaken, en dan?
K weet het op het moment echt nog niet...
Hieronder het nummer:

HEAVEN'S KING
WHO CREATED EVERYTHING
IS THERE SOMETHING I COULD BRING
TO YOU

A THOUSAND SONGS
COULD THEY EVER BE ENOUGH
TO THANK YOU FOR YOUR FATHER'S LOVE
FOR ME

HERE I AM, HERE I AM

I BRING MY HEART
MY HANDS MY FEET
TO SHARE YOUR LOVE
WITH THOSE IN NEED
LET IT BE MY SONG OF LOVE FOR YOU
USE MY VOICE
TO TELL YOUR STORY
USE MY ARMS
TO HOLD THE LONELY
LET THAT BE MY SONG OF LOVE FOR YOU

HEAVEN'S KING
WHO CREATED EVERYTHING
IS THERE SOMETHING I COULD BRING
TO YOU

SAVIOUR
YOU DESIRE TRUTH WITHIN
A BROKEN AND A WILLING HEART
FOR YOU

HERE I AM, HERE I AM

En een link naar youtube: Heaven's King